Van de vijf omstandigheden die een plant binnenkrijgt kwamen er twee uit de wereld. Deze sprint neemt water en mest over. Daarna staat alleen pH nog met de hand ingesteld, en dat hoort ook zo — dat is een keuze van de teler, geen kracht van buiten.
De hele keten loopt
Achttien speldagen live meegekeken:
tank 20.000 → 14.153 liter vervuiling 0,003 (regen komt binnen)
afval 0 → 5.070 liter vervuiling 0,30
mest 200 → 171,8 kg
zone vocht 0,99 band 3 mest 2
gewas voortgang 100 % kwaliteit 100 % verdorring 0 % ziekte 0 %
Het weer vult het bassin, de kas houdt zijn warmte vast, de regelaar giet, de plant groeit en drinkt wat hij gegroeid is, en wat terugkomt is vuiler dan wat erin ging. Dat maakt meteen een oude belofte waar: regen werd al gegenereerd, maar had tot nu toe niets om op aan te grijpen.
Twee identieke tomaten
Dezelfde kas, dezelfde dag. De een hangt aan een tank, de ander kreeg één vulling.
| met irrigatie | zonder | |
|---|---|---|
| Waterband | 3 — wat het gewas vraagt | 0 |
| Verdorringskans | 0,00 | 1,00 |
| Kwaliteit | ruim 0,1 hoger |
Eén getal uit de praktijk deed al het werk
De excursie leverde twee getallen: 60 kg per m² per jaar, en 4 liter water per kilo. Die vermenigvuldiging staat nu één keer, in data: 240 liter per m² per jaar.
Het aardige daarvan is wat er níet hoeft. Nergens in de simulatie hoeft een kilogram te bestaan om te weten hoeveel er gedronken wordt. Een vierkante meter die een heel speljaar op volle snelheid groeit drinkt precies die 240 liter — dat is een test. Een lege kas drinkt niets. Een kas in het donker ook niet, want de lichtpoort uit de flowchart werkt door tot in de waterrekening.
Twee dingen die de simulatie me vertelde
Een patstelling bij het planten. Een zone die vol schoon water start groeit nooit. Zonder mest is de poort dicht, dus hij drinkt niet, dus hij zakt nooit onder de gietdrempel, dus hij wordt nooit bemest. Dat is geen fout in het model maar een gevolg van de bron: water en mest komen in dezelfde handeling. De oplossing is dat planten begint met een gietbeurt — en die reden staat nu in de code, zodat niemand hem er later "opruimt".
De regelaar moet mikken op wat het gewas vraagt, niet op vol. Tomaat wil royaal, dus de buffer blijft in zijn bovenste derde. Maar een gewas dat alleen vochtig wil, wordt tot de helft gegoten en niet verder. Tot de rand vullen zou de verkeerde band zijn en kwaliteit kosten.
Mijn eigen eerste test mikte op vochtig voor een tomaat, en viel daar terecht over om. De simulatie had gelijk en ik niet.
Wat er kapotgemaakt is om te kijken of het pijn doet
| Wat er veranderd werd | Wat er omviel |
|---|---|
| Vervuiling middelen in plaats van naar volume herberekenen | vijf tests, waaronder die op ziekte door vuil water |
| Verbruik loskoppelen van de groei | de test dat halve groei half zoveel drinkt, en die dat een zone die niet groeit niets drinkt |
Zeven tests die ik per ongeluk samen met hun implementatie had geschreven, zijn daarna alsnog rood gemaakt door de code te breken. Een test die nooit rood is geweest is een vermoeden, geen bewijs.
Tweehonderdtwee tests groen, en de plant tick is voor de vierde sprint op rij geen letter veranderd.
Volgende sprint: geld.